İnsanı ne insan yapar?

Gündelik hayatımızda olsun internet aleminde de olsun ırkıyla, diniyle, cinsiyetiyle hatta ten rengiyle bile övünen insanlar var. "Ne mutlu ki Müslümanım" veya "Ne mutlu ki Türk'üm" demek boştur. Bu vasıflara sahip olman sadece bir rastlantı sonucudur. Diyelim ki Hristiyan bir anne babadan doğmuş Alman bir çocuk olsaydın sana öğretilenlerle "Ne mutlu Hristiyanım" veya "Ne mutlu Alman'ım" diyecektin. Varmak istediğim nokta insan şans eseri meydana gelen şeylerle büyük bir övünç duyup hayatını bunların üzerine kurmamalıdır. Sonuçta bunlar çevre faktörlerinin bize sağladığı öğretilerle duyduğumuz kıvançlardır. Asıl duymamız gereken kıvanç konuları ise dürüstlük, dostluk, saygı, saygınlık, yardımseverlik gibi insani duygularla sınırlandırılmalıdır. Çünkü çok az insan bu öğretileri gelecek nesillere tam anlamıyla aktarır. Kişi eğer hiç kimsenin baskısı altında kalmaksızın atıyorum dürüstlüğünden vazgeçmezse o zaman kendisiyle gurur duymalıdır. Geriye kalan şeyler ise hayatın diğer parçalarıdır. Bu parçalar da kişinin yalnızca kendisini etkiler; insanlar arası ilişkilerde ana rolü üstlenmemelidir. "İleride evleneceğim kadın ille de Müslüman" olacak yerine insani değerlere sahip bir eş adayı aramak yegâne mantıklı hamle olacaktır. Dinin öğretileri de insani değerlerin önemini vurgulamakta lâkin din bu öğretilere sahip diye her inananda bunların var olacağı sonucunu hiçbir şekilde çıkaramayız. Din adına ne savaşlar ne katliamlar döndü aynı şekilde ırk adına da neler döndü. Bunlara rağmen hala bu değerleri insani değerlerin önüne koyuyoruz. Uzun lafın kısası;

Bir insan;

"Ben müslümanım, türk'üm, beyaz tenliyim, erkeğim" şeklinde övünmek yerine,

"Ben dürüstüm, kimsenin varlığında gözüm yok, çevremdeki insanlara saygılı ve aynı şekilde saygı gören biriyim, zor durumdaki insanlara elimden geldiğince yardım ederim ve bunu kimsenin gözüne sokmam" şeklinde övünmelidir. Hakikat bunlardır.

Mutluluğun Sırrı

En mutlu insan gamsız insandır. Cahil insanın mutlu olma gibi bir lüksü olamaz çünkü cahil bir süre sonra cehaletinin verdiği ezikliği çeker veya cehaleti sebebiyle iş tutmaz ve hayat standartı oldukça kötü olur. Gamsız insan ise işini halleder, günceli takip eder ve bunlardan doğacak sıkıntıları kafasına takmaz. Kızla ilişkin bozuldu; gamsız adam "aman ne olacak yav kız mı yok" kafasındadır. Gün içinde normalde insanın canını sıkacak olaylar üst üste mi geldi(geldi mi üst üste gelir zaten); gamsız adam evine gider bir ohhh çeker, kafasını koyduğunda olanları ve olabilecekleri düşünmez. Örnekler çoğaltılabilir ama sonuç olarak gamsız adam hayatını mutlu yaşar. Mutlu yaşamasa bile kafasında karıncalar turlamaz. Kendim için konuşmak gerekirse gereğinden çok fazla düşünür ve hayal kurarım. Bazen günlerce sabahladığım ve uyku düzenimin içine ettiğim olmuştur. Oturup sakince düşününce aslında düşündüklerim öyle çok hayati mevzular değil ama nedense beni uykusuz bırakmaya yetiyorlar. Eğer tabir ettiğim gibi gamsız bir adam varsa o adam mutludur işte arkadaş. Geriye kalanlarda ise mutluluk terazi üzerindedir. Yıkım ve yapım sürekli denge değiştirir ve kestiremez insan hangisinin daha uzun süre ağır basacağını. Hep yapıma ağırlık koymak ister insan ama doğanın kanunu yıkım hep daha güçlüdür. Lakin hayatı çekilebilir kılan olanaklar da sunmuşlar bize. Sıralamak isterim.

Önce hayatın gerçeklerine bakalım;

1- Bir insan sürekli mutlu olamaz. Mutsuzluk hayatın asıl gerçeğidir.
2- Her insan bencildir.
3- Hayat kimsenin kafasındaki gibi dönmez ve milyarlarca kafa olduğunu varsayarsak dünyada zaten bu imkansızdır.
4- Herhangi bir şey için önümüzde sınırsız seçenek vardır.


Şimdi ise terazide dengeyi sağlayabilmek için atılabilecek adımlara bakalım;

1- Mutlu olmanın yolu mutsuzluğun güçlü olduğunu kabul etmekten geçer. Bir kavramı o kavramın karşıtı sağlar. İnsan mutsuzluğu kabul ederse mutlu olmadığı zamanlarda büyük bir yıkıma uğramaz.

2- Her insan hamlelerini kendini düşünerek yapar. Çevresine iyilik yapan insanlar çevresindekileri kaybetmemek, yalnız kalmamak, ilahi bir vazifeyi getirmek gibi amaçlarla iyilik yapıyordur. Diğer davranışlar için de pek çok sebep vardır. Sonuçta hepsinin çıktığı nokta kişinin kendisini düşünmesidir. Bunu bilen insan yaşamında buna göre önlemler alır ve yol izler. Kimsenin dostu yoktur. Tek dost insanın kendisidir. Geriye kalan insanlarla mutlaka bir sınır çekilmesi gerekmektedir. "O benim canım" dediğiniz bir insanla bile sınırı bir gıdım aştığınız anda ilişkiniz büyük darbe görecektir. Sınırdan kastım ise birlikte vakit geçirmek, aynı şeyleri yapmak vs. şeklinde uzar gider. Sınırlarla yaşamak ve her insanın ama öncelikle kendinizin bencil olduğunu bilmek mutluluk getirir ve olan olaylara açıklama getirmenizi sağlar. İnsanın bencilliği konusunda ayrı ve uzunca bir yazı yazmak da istiyorum buradan belirteyim(tülaaay :) )

3- Sen gününün A şeklinde geçmesini istiyorsundur. Birisiyle buluşacaksın ama o da B şeklinde geçmesini istiyor. Buluştuğunuz andan itibaren ne A ne de B gerçekleşir(insanın TAM da istediği gibi geçirdiği günler olabilir bunlar hayatın sürprizleridir sadece gerçekleri değil). İkinizden ve dünyadaki tüm insanlardan kesitler barındıran C gerçekleşir. Sonuç olarak insanlarla birlikte yapacağınız şeylere önceden koşullu ve planlı biçimde gitmeyin. Çünkü hayal kırıklığı mutsuzluktur. Bir yandan da hiçbir insan bir diğerinden üstün değildir. Kimsenin istediği gibi geçmek zorunda değildir zaman.

4- Olayların sonucunda "neden böyle yaptım" demek çok da yerli değildir. Hayat sınırsız seçenek sunar ve siz birini seçip olayları yaşarsınız. Milyarlarca insan için saliselik bir değişim bile her şeyi etkiler. Dolayısıyla yaptığınız seçimin sonucunu yadırgamak yerine çözüm üretmek yerinde olacaktır. Sonuçta olan olmuştur siz seçeneklerden birisini kullanmışsınızdır. Kelebek etkisine ve zamana saygı duyun; büyük güç insanda değil bunlardadır.

5- İnsanı yasa boğan yegâne şey zamanın akışıdır. Günümüzde her şey saate güne yıla ve aya bağlı olduğundan her geçen gün takvim yüzümüze şırak diye "geçiyooor geçiyoooor" diye tokatı yapıştırır. Bunun önlemenin yolu ise zaman makinesiyle takvimin icat olmadığı insanda zaman geçiyor kaygısı yaratmayacak zamanlara dönmek ya da zamanı dolu geçirmektir. Aynı şeyleri yapmak hayattaki başka fırsatları kaçırtır. En düz adam bile "başka fırsat" kavramının bilincindedir ve geçen zamana bu yüzden yanar. Zamanı kişisel hobilerle, arkadaşlarla buluşmayla, sporla, çeşitli meditasyonlarla, kendini geliştirmeyle geçirmek gerekiyor. Acayip bir hırsa bürünmeden bize sunulan hayata çeşitli renkler katarak yaşamalıyız.


Netice olarak ben ne kadar uyuyorum bunlara... Pek uyduğum sayılmaz bu yüzden çok düşünüyor, hayal kuruyor ve gereksiz yere ağlıyor, kızıyor, üzülüyorum. Bu tip konularda usta bir terzi gibiyim ve kendi söküğümü dikemiyorum. Büyük boşluklar var hayatımda doldurmak istiyorum ama dolduramıyorum. Ve önümde sadece ilerleyen bir duvar var, ne olacak bilmiyorum.  

Diziler

Tam bir yabancı dizi manyağı olduğumu söylesem yalan olmaz. Çünkü adamlardan binbir farklı konulardan değişik yapımlar meydana çıkıyor ve bu işi ciddiye alıyorlar. Ülkemizin aksine reklamlar dahil 3 saat süren bol bakışmalı ve dramatik diziler yerine adamlar 40 dakikalık(genelde) dram başlığı altında aksiyon, duygusal, savaş ve daha pek çok türde ve 20 dakikalık sit-com diziler yayınlıyorlar. Ülkemiz insanlarının da yerli dizilerle arası oldukça iyi. Sürekli yeni yapımlar ortaya çıkmakta ve izleyiciyi televizyona saatlerce kitleyebilmekte. Yerli, yabancı karşılaştırması yapmadan bitirdiğim, izlemekte olduğum dizileri sıralamk isterim;

Friends - Benim için tam anlamıyla bir efsane ve gönlümde apayrı yeri olan dizi. Bu diziyi ve hayatıma etkisini anlatan bir yazı dahi yazmıştım. 9.Sezon hariç bütün sezonlarının her bölümü apayrı gülme krizine sokuyor. Gerçekten de sandalyeden düşürten bölümlere sahip(ben düştüm ordan biliyorum). Arkadaşların yaşadıklarını konu alan 10 sezonluk akabinde gelen sit-comlara da ilham kaynağı olmuş bir başyapıt.

Prison Break - İlk sezonu şaheser diğer sezonları benim açımdan tırt olan "kaçış" temalı dizi. Önerdiğim insanlara da ilk sezonu izle gerisini boşver ki zihninde güzel yer tutsun.

Lost - Aslında apayrı bir yazı konusu olması gereken zamanın popüler dizisi. Hakkında her bölüm için beyin fırtınası yapılan bir harikalar diyarı ve sürekli olaylar gerçekleşen bir sarmaşık. Son bölümü dizi manasında güzel Lost manasında oldukça yetersizdi.

Seinfeld - Her ne kadar tam olarak bitirmemiş birisi olsam da Friends vs. Seinfeld kavgasında Friends tarafında olan birisi olarak bu diziyi de insanları komik duruma düşerken izlemek isteyenler için öneririm. Duygusallık bu dizide ağır basmasa da hatta esamesi bile okunmasa da çok sağlam bir insan ilişkileri konulu dizidir, efsaneler arasında yer alır.

How I Met Your Mother - Friends'i izlemeden evvel bunu izliyor ve seviyordum. Friends'ten sonra bana bu kadar da olmaz dedirtti. Hani ilham kaynağı olur da bir dizi kopyalanmaz ki arkadaş. Ama HIMYM oyunculuklar, karakterlerin sevimliliği ve olayların akış şekliyle izlenebilir bir dizi. Hele bazı bölümleri tekrar tekrar izlenen cinsten(şahsım için 4.sezon 16.bölüm).

South Park - Her konuya korkusuzca, apaçık bir şekilde değinen ve taşlama yapan dizi. Yetişkin çizgi filmleri arasında yanına yanaşabilecek bir rakip bile tanımıyorum mutlaka izlenmeli.

The IT Crowd - Nerd temalı ingilizce komedi dizisi. Gülmekten yerlere yatırır, verdiği duygusallık bakidir ve düştükleri komik durumlarla izleyiciyi gülmekten kırar geçer. 4. sezondan sonrası gelmedi halbukü bununla ilgili bir açıklama filan da var mı bilmiyorum.

Supernatural - Olağanüstü varlıkları avlayan iki kardeşle ilgili bir dizi. Kardeşlerin arasında tekrar eden duygusal sendromlar ve leviathan konulu sezon haricinde şahane.

Sherlock Holmes - BBC çıkışlı muhteşem bir dedektiflik dizisi. Sezon başına 3 bölüm düşer(1.30 saatlik olmaları lazım onlarında). Oldukça başarılı bir sherlock holmes yorumu.

Elementary - Amerikan Sherlock Holmes yorumu. Yeni başladığından daha tam başarılı mı değil mi emin değilim. Sadece şans tanıma evresindeyim. Oldukça değişik yorumlamada bulunmuş amerikan yapımcı.

Dexter - Bir seri katilin masalı. Bu konuda yazacak çok şey var ama tek kelimeyle "mutlaka izlenmesi gerekenler" arasında.

Go On - Vaktiyle Friends'te oynamış Chandler'ın başrolünü çektiği eşi vefaat etmiş ve başarılı bir spikerin psikolojik bunalımını komedi yönüyle ele alan yeni bir dizi. Şu ana kadar 7 bölümü çıkmış bulunmakta. 7 bölümdür gayet iyi gidiyor biraz daha ilerledikçe dizi "mutlaka izlenmesi gerekenler" arasına girebilir.

Arrested Development - Seinfeld gibi insanların komik duruma düşüşünü ele alan müthiş bir dizi. Holding sahibi bir ailenin şirketi bir şekilde ayakta tutuşunu ve kendi aralarındaki komik diyalogları konu almakta.

Revolution - Hayatımızdan elektrik tamamen çıksa neler yaşanır şeklinde bir konusu olan yeni dizi. Güzel aksiyon sahnelerine sahip, izlenir.

The Big Bang Theory - İlk sezonları gülmekten kırıp geçirten cinsten olup sonra benim için bozan ama son sezonuyla tekrar sahalara dönen nerd temalı komedi dizisi. Bırakmıştım, tekrar başladım ve iyi oldu :)

House M.D. - Dahi bir doktorun hastanede yaşadıklarını ve yaşattıklarını konu alan komedi ve dram karışımı efsanelerden bir dizi. Özellikle canınız hastane temalı bir şeyler izlemek istiyorsa şiddetle önerilir. Bazı bölümleri de oldukça güzel ağlatır :)

24 - Jack Bauer'ın başını çektiği bir ajan dizisi. Tek başına bir dolu adamın arasına girip yara almadan çıkmak gibi klişeler mevcut ama konusu oldukça güzel olan sezonlara sahip. İzlemeye mutlaka değer.

How Not To Live Your Life - Bir ingilizce komedisi. Yalnız yaşayan bir adamın bir anda evine yeni bireyler gelmesiyle yaşadığı komik olayları konu almakta. Adamın değişik bir sapık yapıda olduğu da göz önünde bulundurulursa yaşanan olayları anlatmaya satırlar yetmez. Ama sanırım bu dizi de yarım bırakıldı :(

Kuzey Güney - İki kardeş ve yakınları arasındaki çekişmeleri konu alan Türk dizisi. Bazen epey baymakta bazen de çok sağlam bölümler çıkarmakta. İzlemeyen pek bir şey kaybetmez.

Avrupa Yakası - Gülse Birsel başyapıtı bir Türk komedisi. Gülse'nin Seinfeld ve Friends hayranlığından kırpıntılar barındırmakta. Zamanında izlemiş olanlar hala denk gelirse epey güzel vakit geçirebilir.

Yalan Dünya - Avrupa Yakası için yazdıklarım geçerli olup başarılı kadrosuyla doyurucu yeni bir komedi dizisi. Baydığı bölümler ve sahneler bolca bulunmakta. Ve Klişeler Hoşgeldiniz!!

Adı aklıma gelmeyen ve unuttuğum diziler de var onları da anımsadıkça buraya giriveririm.

Dizi Gibi Hayat

Efsane dizi Friends'i 2-3 yıl kadar evvel oturup bir yaz boyunca izleyip bitirmiştim. Bitirmemin ardından benim için unutulamaz bir dizi haline geldi. Hala yeni bir diziye başlamak isteyen kişilere Friends ilk önerim olur. Fakat bu önerinin altında büyük bir burukluğa sahip olduğum gerçeği de yatmakta. Dizi her zaman sahip olmak istediğim eğlenceli, birbirine bağlı ve sadece iyi gün dostu olmayan arkadaşların yaşadıklarını konu ediniyordu. Dizi bende o kadar çok etki bırakmıştı ki delicesine Monica bir sevgilimin, diğer bütün karakterler gibi yakın arkadaşlarımın olmasını diledim. Ama gerçekliğin buna pek de yakın bir hayat sunmadığını anlamamla beraber Friends denilince aklıma; efsane bir dizi ve içimdeki büyük bir burukluk gelir. Gerçek; pembe bir hayat sunmaz bizlere, her zaman inişli çıkışlı bir yolda seyahat ederiz. İnişler akla "bitti artık buraya kadar hayat çekilmez halde" dedirtirken hayat önümüze bir çıkış sunar ve dediklerimizin saçma olduğunu söyletir bizlere. Yolları dümdüz veya hep yukarı doğru çıkan bir şekilde yapmak imkansızdır. Bizleri dürten inişler olmak zorundadır. Sadece vereceğimiz kararlar neticesinde inişlerin ve çıkışların uzunluğunu belirleyebiliriz. Belki hayat karşıma sevgili olarak bir Monica ve arkadaşlar olarak da Chandler,Ross,Phoebe,Joey ve Rachel çıkarmadı henüz ama sırf bana bir takım çıkarımlar yaptırdığından ve gülmekten sandalyeden düşürten anlar yaşattığından Friends'e sonsuz bir teşekkür borçluyum.

Game of Thrones(Taht Oyunları)

Adının sonuna kadar hakkını veren dizi ve kitap serisi Game of Thrones'u; başlamak konusunda tereddütte kalanlara, adını şöyle bir duymuş ama başlayıp da vakit geçirmek için vakit geçirmeyelim diyenlere, içinde hep mermilerin sağda solda uçuşmaları yerine kılıçlı, kalkanlı, oklu yaylı savaş tutkusu besleyenlere ve daha nicelerine kesinlikle öneririm. Konusu hakkında biraz konuşmadan evvel "önce kitap mı dizi mi" olayını açıklığa kavuşturmakta fayda. Şu anda kitap serisinin dilimize çevrilmiş hali hazırda 5 bölümü var. Bu 5 bölümün son ikisi dizinin 3. sezonunu da kapsamakta hatta aldığım duyumlara göre 4.sezona bile kaymakta. Tabii şu anda dizi 2. sezonunu bitirmiş halde olduğundan birazcık olsun kulaktan dolma bilgilerle geliyorum karşınıza ama bu DİZİCİLER yok mu hep böyle hikayeyi bölerler parçalarlar ayrı ayrı sezonlara yerleştirirler. İşin şakası bir yana normalde kitaptan çevirme yapıtlarda, konudan epeyce sapma ve maddi kaygılarla saçmalayıp hayranlarını üzme şeklinde kusurlar bulunuyor ama Game of Thrones dizisi o kadar başarılı çevrilmiş ki kitaptan öyle çok çok sapan yerler bulamıyorsunuz. Tabii kitap kadar karakter analizlerine giremiyor dizi ama size yeterince entrika, politik ilişkiler ve savaşlar vaad ediyor ve sizi izledikten sonra memnun bir şekilde Kadıköy meydanına atlı kılıçlı eylemlere sebep olmanız amacıyla salıveriyor. Sonuç olarak kitapla başlayıp dizinin mevcut durumuna geldikten(3. kitaba denk gelmesi lazım-2. kitap iki kısımdan oluşuyor 2. kitabın 2. kısmı da diyebiliriz) sonra diziyi izleyip sonradan kaldığınız yerden kitaplardan devam etmeniz güzel olacaktır. Sabrınız varsa 3. sezonun gelmesini de bekleyebilirsiniz lakin sabrın altını çizelim kendileri 1 Nisan 2013'e kadar aramızda görünmeyecek. Olur da "kitabı boşver ben diziye doymak istiyorum" diyorsanız olabildiğince ortamlarda Game of Thrones muhabbetlerinden uzak durun çünkü dizinin akabinde kitaplarında patlama yaşandı ülkemiz de dahil çoğu insan ileride olacakları ezberledi ve sağa sola spoilerlar yağdırıyor. Aman diyeyim şemsiyenizi açık tutun ve bunlardan korunun, güzelim seriyi heba etmeyin.

Birazcık hikayeden ve konunun gelişim tarzından bahsedelim. Game of Thrones adı üstünde bir taht için dönen oyunları konu almakta. Bu kadar basit olduğuna bakmayın bir dolu soylu aileler, sürgün yemişler, kralın ailesi hatta ve hatta kralın konseyinde yer alan sözde yağcılar oyunun başını çekmekte. Bu denli fazla oyuncu bizlere de bol bol hikaye bol bol entrika bol bol karmaşa bol bol savaş bol bol aşk-ve aklınıza daha bol bol ne gelirse- olarak geri dönüyor. Serinin en güzel yanı hiçbir şey tek düze değil ve kimse geldiği haliyle kalacak değil. Bu sebeptendir ki geçen her bölüm sizi fazlasıyla şaşırtabiliyor yazar(kendileri George R.R. MARTIN olmaktalar). Olabildiğince seri takibi konusunda keyfinizi bozmamak için kıyılardan geçmeye çalışıyorum o yüzden biraz heyecanlı bir şekilde(çünkü gel de anlatma onca şeyi, kolay mı :) ) bu satırları giriyorum haberiniz olsun :) Serinin bir diğer özelliği olayların karakter açılarından aktarılması. Dizide her ne kadar göz önüne sokulmasa da kitapta tek tek karakterlerin hikayelerini okuyorsunuz ve sanki çeşitli mekanlardan haber toplayan posta müdürüne dönüyorsunuz(var mı böyle bir kavram). Bu his sizi daha da hikayeye bağlıyor içine daldıkça dalasınız geliyor. Spoiler sayılmayacak küçük bir oyunların başlangıç kısmını anlatayım. Yedi Krallığın başındaki Kral Robert'ın eli(kralın eli) nasıl olduğu bir muamma içerisinde ölür. Robert da gençliğinde tacını kazanmak için omuz omuza savaştığı yakın arkadaşını yıllar sonra yeni el ilan etmek için güneydeki kral sarayından kuzeye gider. Arkadaşı Eddard Stark'ı krallık vasıflarını da kullanarak yeni el olması için ikna eder ve güneye gider. Ve aslında yüzyıllardır devam eden entrikaların bize yansıyan kısımları böylece başlamış olur. Keyfinizi bozmamak adına hikayenin bu küçücük kısmını aktardıktan sonra yazımı bitiriyorum.

Son Söz: Bu seriye mutlaka başlayın başlattırın; okuyun okutturun; izleyin izlettirin, işte o zaman siz de bir Kral olabilirsiniz hem de Cersei Lannister da veriyorlar yanında(laaan tamam diziyi anlatmıyorum daha :) ).

Üniversite Sınavları

Gönül istemez mi sakin bir sahil kasabasında güzel eşinle beraber yaşayıp, balıkçılıkla ilgilenmek veya istemez mi insan kafasını meşgul eden karmaşık meseleler olmadan hayatı tatil tadında gezerek sakince yaşamak kimisi için de değil midir uğraş vermeden güçlü bir işyerinin başına geçip güzel bir maaşla geçinmek.. Beni mutluluğa götüren şey ise hayal dünyamdaki o karlarla örtülü zeminde, şömineli kat kat evimin içinde ileride hayatımı birleştireceğim insanla güzel vakitler geçirmek, av için hazırlık yapmak ve şöminenin evinde güzel bir kitap okumak. Bu hayal güçlü bir meditasyon etkisi yaratıyor bende.

Hayatın gerçeklerine döndüğümüzde pek hayal gücümüzün yarattığı o eşsiz malzemelere benzemeyen hatta en uzaktan bile alakası olmayan kötü gerçeklik tüm sinsiliğiyle sırıtıyor yüzümüze karşı. Gerçekliğe uyarak "sınavlı eğitime hayır" demek yerine "sınav olacak abi ne yapılabilir başka" fikrinden düstur alarak üniversite sınavları hakkında birkaç şey yazmak istiyorum. Ben ilk senesinde bazı sebeplerin etkisi altında yeterince çalışmamış ve istediği yeri kazanamadığından dolayı ikinci senesinde tekrardan bu sınavlara hazırlanan bireyim. "Bir yılıma gitti yazık oldu" yerine ileride icra etmek istediğim meslek için atacağım ilk somut adıma bir doğru düzgün sene daha ayırdığımı düşünüyorum. Gelgelelim olur da bu sene talihsizlik olur kazanamazsam "suç tamamen bana aittir hakim bey üstleniyorum ve duruma göre tercih yapacağım" moduna gireceğim de bir gerçek. Fakat gerçekten çalıştıktan sonra böyle bir durumla karşılaşmam çok zor. Uzunca bir süre aileme yüklenmemek adına dershaneye yazılmak yerine kendimin çalışacağını söyledim. Bir süre sonra baktım olmayacak(Bir ay kadar süre sonra) ailemin de isteği ve desteği üzerine dershaneye kayıt oldum. Bu düzen özellikle sayısal öğrencisi olan şahsım için şart. LYS, YGS'den daha önemlidir derler. Evet puan hesaplamada öyle ama YGS'nin sağladığı çalışma şevki dolayısıyla iyi bir yer kazandırma paydası LYS'den çok daha fazla bana göre. Hee her iki bölümü de YGS'den evvel çoğunlukla bitirmiş kişi için pek sorun olmaz ama "ygs is coming" şeklinde YGS'yi zihinden çıkarmayarak yapılan çalışmalar ilk gelen tehlikeye yönelik olduğundan kişiyi YGS sonrasındaki sonuç önemli ölçüde etkileyecektir(geçen yıl beni etkilediği gibi). Bunların tersi durumlar olabilir ama kendi adıma tek gerçekliğin bunlar olduğunu söyleyebilirim. Kazanmak için netice; Düzenli çalışmak ve inanç kelimelerinden geçiyor. Yeteri kadar deneme çözen, olabildiğince kalabalık ortamlarda gerçek sınav simülasyonu yapan kişide zaten heyecan tarzı sorunlar olmaz. Bu sebeple olabildiğince sınavı simüle edeceğim. Gerisi çalışmak ve inanmak zaten.

Sınavsız eğitim konusuna dönecek olursak öncelikle sınavsız eğitimin yerine konulacak sistemi düşünmek gerekir. Okul notlarıyla üniversite mi? Pak bir durum değil parayla pek çok iş döner. Her yıl sadece sınıf müfredatını alakadar eden sınavlar mı? Dershanelerin ceplerini şişirmekten başka bir şey değil. Herkes yeteneğine göre ayrılsa, istediği bölümlerin derslerini görse ona göre üniversite sınavına girse? Bu komple ezberci sistemin yıkılıp yerine öğrenici sistem getirilmesi demek zaten yüzyıllardır "ezbere hayır" diye çağıranları hiçbir yerine takmaz yöneticiler. Mevcut ama 1-2 yıla TEKRARDAN değiştirilmeye müsait sınav sistemimiz belkide olabilecek en iyisi değil ama ülkemizde olabilecek en iyisi olduğu tartışmaya müsait bile değil. Sınava yönelik olarak şöyle bir şey yapılabilir şahsen aldığım lise eğitiminin sınavla pek ilişik olduğunu söyleyemem. Bu konuda müfredatta düzenlemelere gidilmesi yerinde olabilir. Sonuçta düzeltilecek binlerce şey var eğitim sisteminde ama ne yazık ki olabildiğince göze batanları kotarmaya çalışıyoruz, ne yapalım :(

"Eski"nin daha iyi olması #3

Eski zamanların daha iyi olduğuna dair çoğu kişinin ortak bir kanısı var. Bu konuyu irdelediğim  üçlemenin son bölümüne geldik. Burada "Eski"nin tadını damaklarda bıraktırmayacak nitelikte bir güncel yaratabilir miyiz onun hakkında fikir yürüteceğim. Bize "Eski"yi özleten şeyler daha evvelki yazılarımda da belirttiğim üzere; değerlerimiz, insan yapısı, eğitimimiz, huzur başlıkları altında sıralanıyor. Elimizdeki bu sorunları çözüme ulaştırmaya çalışmadan evvel bazı engelleri göz önünde bulundurmamız gerekiyor. Hızlıca gelişen ve daha tam adapte olmadan içine balıklama atlayan halkımız.. Sanırım teknoloji konusu sindirilmesi gereken bir şey. Sonuçta şu anda yaşayan nesillere baktığımız zaman yaşlı nesil hiç teknoloji görmemiş ve bir anda ortaya çıkan teknolojiyi yadırgamakta ve anlamakta güçlük çekmekte, orta nesil teknoloji konusunda oynar başlı jilet görevi görüyor yani ortanca nesil hem teknolojiyi hem de teknolojisizliği de yeterince yaşadı ve bu konu hakkında insanlar fikir ayrılıklarına sahip(kimisi iç içe yaşarken teknolojiyle kimisi sevmez, benimsemez kimisi de olsa da olur olmasa da olur halinden memnundur), yeni gelen nesil ise teknolojik bolluğun içinde gelişiyor. Teknolojik manada bilinçli toplum olmamız yeni nesilin ileride nasıl çocuk yetiştireceklerine bağlı. Bu konuda yeni nesilin tamamı adına konuşmak ne yazık ki mümkün değil ama ileride günümüzden daha bilinçli bir hale geleceğimiz aşikârdır. Lakin tüketici topluluk damgasını daha küçük yaşlardan yiyecek olan çocukların ebeveynleri olacak ilerinin büyükleri şimdinin yeni nesilleri eski arayışına gireceklerdir(uzun bir zaman aralığından bahsediyorum aslında). Bu nedenledir ki küresel bir çözüm arayışına girmek lazım amma ve lakin bu da beni aşar malumunuz sistemin çarkları devletlerden de değil para babalarından soruluyor onlar en zorda kaldıklarında bile öyle bir çözüm üretirler ki tüm çözümlerimizi çürütürler(büyük konuşmamak da lazım ileride ne olacağı belli mi olur).

Gelelim değerlere... Çabuk ulaşılan bilgi, çabuk halledilen iş çok da hafızada yer etmez çünkü hafıza yeni gelecek olan bilgi ve işlere hazır halde bulunmak ister. Ama eskiden "emek" adı verilen değer vardı. Bu değerle beraber oluşturduğunuz şeyler hafızanızda yer eder ve sizi yüceltirdi. Hızlı değildi hatta çok yavaş olduğu da söylenebilirdi ama o "bitiş" duygusu yok mu.. Şöyle bir örnek günümüzde okul ödevleri wikipediadan copy-paste şekilde yapılıp en zahmetli iş printer'dan kağıdı almak şeklinde gerçekleşirken biraz daha eskiden tek tek kağıtlara kalemle yazılar yazıp, belki de tek bir yazım hatası için kağıdı çöpe attığın emek, dikkat isteyen ödevler yapılırdı. Hee haklarını yemeyelim hala öğrencilerine emek ve sorumluluk duygularını aşılamak üzere emek isteyen usülden ödevleri yaptıran öğretmenlerimiz var ama "hazırcılık" kavramının hızlı bir şekilde yerleştiğini de unutmamak gerekiyor. Hazırcılıkla edinilen bilginin değeri yoktur bilgiye sadece o an işe yaradığı için olabildiğince kolay yollardan erişilir ve sonucunda bilgi kullan-at nesnesi vazifesi görür. Ama eskiden tek bir bilgi için kütüphaneler arşınlanır, kitapların arasında kaybolunurdu ve her bilgi değer arz eder ve zihinde yer tutardı. Şimdiyse zaten her şeyin elinin altında olması kompleksinden yola çıkarak bilgi edinimi konusunda ve bir şeylere emek harcama konusunda eksiklikler var. İleride teknolojinin daha da ilerlemesi her şeyi daha da kolaylaştıracak, hızlandıracak, el altında bulunduracak ve HAZIR HALE GETİRECEK. Buna dair çözüm olarak teknolojiyle ulaşılan bilginin kesin bir doğru olmadığı gerçeği kabullenilmeli öncelikle. Malumunuz internet birbirinin kopyası bilgilerle dolup taşıyor ve insana bu doğrudur şu yanlıştır şeklinde bir irade pek sağlayamıyor. İkinci olarak sahip olduğumuz şeylerin bize sahip olmaması gerektiği(tyler durden'a selamlar) bilincini yerleştirmemiz. Bu bilinçle insanoğlu kendini insan yapan vücudunu, zihnini kullanmaya itecek, hazırcılığı sadece lüzumlu anlarda kullanacak ve belki de bisiklet, koşu, yürüyüş gibi aktiviteler ön plana alınıp taşıtların kirli gaz salınımı bir şekilde azaltılacak(benzin zamlarına da selam olsun).

Eğitim derin konu bu yüzden apayrı bir yazı konusu olabilir. Uzatmadan çözüme geçmek gerek. Eğitimde öncelikler belirlenmeli, ezbercilik yerine öğretici tutum sergilenmeli, kişinin kişisel becerilerine yönelik gelişmelerine yardımcı olmalı, kesinlikle ve kesinlikle at yarışlarına katılacak atlar değil bilgi ve beceri denetleyen sınavlara katılacak öğrenmeye aç, objektif nesiller yetiştiren kaliteli bir öğrenim kadrosu bulunmalı.

Sonuçta ise kendimize taşlama yapmamız gerektiğine inanıyorum. Gerçekten duyuluyor sağdan soldan eskiden ne kadar daha iyiydi şeklinde. Eee peki çalışman nererede çözümün nerede? Eğer halk gerçekten bir özlem duysaydı sesini duyurmak için yöneticilere bütün yollara başvururlardı ama göremiyoruz böyle bir şeyler.

"Eski"nin daha iyi olması konulu yazı dizisini burada sonlandırıyorum...evet..nokta.